يوميات الكتاب

Yaşamak acı çekmektir ve hayatta kalmak acıda bir anlam bulmak demektir. Yaşamın anlamı varsa, ıstırap ve ölümünde anlamı vardır. Ancak kimse bu amacın ne olduğunu bir diğerine söyleyemez. Herkez bu anlamı kendi bulmalıdırbu bu cevabın gerektirdiği sorumluluğu kabul etmelidir. Bunu başaran insan,tüm aşağılayıcı durumlara rağmen büyümeye devam edecektir.      İnsan onuru toplama kampında bile korunabilir. Dostoyevski bir zamanlar "beni korkutan tek şey çektiklerime değmeyecek olmaktır" demişti. Bu sözler, kamptaki ıstırap ları ve ölümleri içsel özgürlüğün asla kaybedilemeyecğini kanıtlayan şehitleri tanıdıktan sonra dık sık aklıma geldi. Onların çektiklerine değdikleri açıktı.     Her zaman bir seçim yaparız. Her gün, her saat bizi öz varlığımızdan, içsel özgürlüğümüzden soyutlamkla tehtit eden güçlere boyun eğmeye ya da eğmemeye yönelik bir tercih sunulur bize ve bu özgürlük ve onurumuzdan vaz geçerek, tipik bir kamp sakinine dönüşüp koşulların oyuncağı olu...

Ne diyebilirim ki sana, varlığın sırları saklı, benden, senden. Bir düğümki ne sen çözebilirsin, ne ben. Bizimki perde arkasında dedikodu, bir indi mi perde, ne sen kalırsın ne ben.    Ne bilginler geldi, neler buldular! Mumlar gibi dünyaya ışık saldılar.. Hangisi yarıp geçti bu karanlığı? Birer masal söyleyip uykuya daldılar.    Biz gerçekten bir kukla sahnesindeyiz.     Kuklacı felek usta,kuklalar da biz.     Oyuna çıkıyoruz birer, ikişer.     Bittimi oyun, sandıktayız hepimiz. 

Müslüman, derinleş. Eşyaya olduğu kadar insana ve toplumlara doğduruda derinleş. Öyle derin ol ki, sendrki çekim gücü, eşya ve insanı bir vehimdünyasının buğuları gibi senin sularına çeksin. Bir ilkindi vakti galata kulesini arkana almış, köprüde yeni camiye doğru yürürken yanından geçenler, bir bakışta, yeryüzünde henüz gerçek bilgisini taşıyanların tükenmediğininanlasınlar.insan,beş yüzyıl önce istanbul da, bin yıl önce Bağdat da, bin üçyüz yıl önce mekke de, bin gokuzyüz yıl önce kudüs te, üçbin yıl önce mısırd da, dörtbin yıl önce babil de üstün insanın bulunduğunu bilir de, kendi gününde yaşayacağına inanamaz. Sen, derinliği öylesine yüklen ve getirki, her insan bu derinliği kendi derinliği sansın, şuuraltında bir ümit buğusu, gerçek insana rastlayacağı güvenini kaynatıp dursun. Senin derinliğinden topluma boz bulanık öyle bir cemre düşsünki, gözüyle görmese kulağıyla işitmese, eliyle tutmasa bile gerçeğin var olduğunu, kubbelerde çınladığını, k...